غزل شمارهٔ ۲۳۹۰

برداشت: آتشی که اکنون در عشق داری، روزی به تو نشان خواهد داد که تعدادی از حورها به روی تو لبخند می‌زنند.

برداشت: به خواسته‌های خود نگاه کن که چقدر خالص و بی‌پرده‌اند. در واقع، از سادگی و بی‌غلغلگی آن، جهانی پر از زیبایی‌ها و مجسمه‌های دل‌فریب خلق شده است.

برداشت: زنبور عسل به رغم این که در حال حاضر قابل مشاهده نیست، اما می‌توانی شش خانه‌اش را ببینی که از عسل پر شده‌اند.

برداشت: اندازه بدن تو تنها سه گز است، اما در خانهٔ خود می‌بینی که از نه آسمان بیشتر است.

برداشت: چند بار می‌خواهی برای این کوزه که روی زمین افتاده، کاسه‌لیسی کنی؟ به جای این کار، بهتر است کاه و گل را از روی آن پاک کنی و به نوشیدنی‌ات بپردازی.

برداشت: سجاده را به گونه‌ای درآور که سجده‌ات صاف و مرتب شود؛ آتشی که از زیر این سجاده می‌جهد، رخ می‌نمایاند.

برداشت: عشق شمس تبریز همچون سواری با کمال و زیبایی است که در کنارش، نور و روشنی خورشید و ماه در حال حرکت‌اند. این تصویر به نوعی بیانگر لیاقتی است که در عشق و محبتی عمیق نهفته است.