غزل شمارهٔ ۲۳۸۸

برداشت: در اینجا فردی وجود دارد که به طرز پنهانی به دامن من چنگ زده و سپس دستش را به سوی پیشانی من دراز کرده است.

برداشت: در اینجا کسی وجود دارد که به طرز پنهانی مانند جانم است و حتی از جانم عزیزتر است. گویی باغی به من داده که ایوانم را پر کرده است.

برداشت: در این مکان کسی وجود دارد که شبیه یک خیال در قلب من است، اما نور چهره‌اش تمام وجودم را تسخیر کرده است.

برداشت: در اینجا شخصی وجود دارد که به طور مخفی و نامحسوس در حال استقرار است، مانند قندی که در نی شیرین پنهان شده است و در دکانی برای فروش قند و شکر جای گرفته است.

برداشت: هیچ‌کس نمی‌تواند جادو و فریبکاری را ببیند، زیرا عشق من مانند ترازوی دقیق و موزون است که تنها من آن را درک می‌کنم.

برداشت: من و او مانند گل و شکر به هم پیوسته‌ایم؛ من صفات او را به خودم جذب کرده‌ام و او نیز مرا به خود گرفته است.

برداشت: در چشم من هیچ زیبایی از کل جهان نمی‌آید، فقط به خاطر تصور آن زیبای خاصی که در ذهن دارم، مژه‌هایم سیاه و سنگین شده است.

برداشت: من در دنیا به دنبال کسی نبودم که العلاجی برای خستگی‌ام باشد، اما وقتی درد عشق را تجربه کردم، فهمیدم که هیچ درمانی برای من وجود ندارد.

برداشت: اگر تو هم مثل من دلت دچار درد و رنج شده باشد، می‌توانی راهی برای درمان پیدا کنی. اما باید به دور از درد و رنج، به فرمان من گوش کنی و به راهنمایی من توجه کنی.

برداشت: اگر از ناامیدی و دل‌سردی رها شوی و به خودت امیدوار باشی، می‌توانی از این وضعیت سخت و عمیق بیرون بیایی و زیبایی و ارزش‌های درونت را پیدا کنی.

برداشت: طلسم چهره را بشکن و چشمان باطنی خود را باز کن تا بتوانی سلطنت من را در شرق و غرب ببینی.

برداشت: ای ساقی که غیب را می‌بیند و در عالم ظاهر نمایان شده‌ای، سلام به تو می‌فرستم. پیمانه را پر کرده‌ای و به من جام داده‌ای و با این عمل، عهد و پیمانی با من بسته‌ای.

برداشت: من دامن کسی را گرفتم که مانند نوح، دیده‌بان و آگاه است و از شدت گریه و اندوه، جهان را در طوفانی که من ایجاد کرده‌ام، مشاهده می‌کند.

برداشت: تو بزرگ‌ترین زینت ما هستی و حالا سرهای ما به خاطر تو در فشار است. تو بهترین دوست منی و این در حالی است که دیگر دوستانم در سختی به سر می‌برند.

برداشت: می‌گوید از گریه عبور کن و به آن سوی اشک‌ها نگاه کن؛ عاشقان روحشان به مانند ریحان طراوت یافته و دل من هم از آن گرفته شده است.

برداشت: دوستانی که دلشان شکسته، در صدر دل من نشسته‌اند و من در میان مستان و عاشقان شراب، احساس می‌کنم که جهانم را گرفته‌اند.

برداشت: مانند سگ‌های تازی در دنبال کردن شکار عمل می‌کند، اما نه مانند سگ‌هایی که فقط پارس می‌کنند. در واقع، او به دنبال هدفی خاموش و پنهان است که من توانسته‌ام آن را به دست آورم.

برداشت: اگر به تبریز بروی، نور روی شمس دین را در چرخ وجودت احساس می‌کنی و روشنی او همه جهان من را پر کرده است.