غزل شمارهٔ ۲۳۸۷

برداشت: پیام زاهدان این است که بلای توبه به سراغ ما آمده و با آن زیبایی و جذابیتی که داریم، دیگر چه نیازی به توبه است؟

برداشت: عزت و پارسایی برخی افراد از بین رفته و توبه آنها هم فقط ظاهری و بی‌محتواست. زیرا عاشقان واقعی کارهایی انجام می‌دهند که فراتر از توبه است و آن‌ها به عشق و وابستگی عمیق‌تری رسیده‌اند.

برداشت: وقتی از دنیای مادی دور شدی و به نور حقیقت رسیدی، مانند شمعی که سرش را می‌زنند، تو نیز باید به پای توبه شکنی و از گذشته‌ها فاصله بگیری.

برداشت: اگر بی‌قراری و نگرانی تو با زیبایی و جذبیت شبیه آهوی تاتار باشد، پس زمانی که خطای توبه انجام می‌دهی، باید مراقب باشی که از مسیر اصلی منحرف نشوی.

برداشت: وقتی در دام عشق گرفتار می‌شوی، جانت به خطر می‌افتد. یک نگاه معنادار او می‌تواند جان‌های زیادی را تحت تاثیر قرار دهد و هر گناهی را با حسرت و توبه جبران کند.

برداشت: هر صبح، خیال او بر دل‌های عاشقان حمله‌ور می‌شود و گرد و غبار اسبش مانند صدها قطره توبه در هوا پراکنده می‌شود.

برداشت: از نوشیدنی لب او، جان‌ها به شعف و سرمستی افتاده‌اند و نگاه خواب‌آلودش، دل‌ها را به عذاب توبه دچار کرده است.

برداشت: تا زمانی که زیبایی تو، باغ عاشقان را سرسبز و تازه کرده، توبه و پشیمانی من به سراغم آمده و همه چیز را خراب کرده است.

برداشت: ای توبه، تو که در روز روشنِ حق و حقیقت، بی‌نور و خاموشی بازگشتی، وقتی که راه را نشان می‌دهی، وای بر تو!