غزل شمارهٔ ۲۳۸۴

برداشت: دیوانگان به خاطر اینکه بوی روح و جان را از زنجیره زندگی خود احساس کرده‌اند، از آن زنجیره گریخته‌اند.

برداشت: فریادهای عاشقان بلند شده است و فریاد می‌زنند که کمک کنید و نجات بدهید.

برداشت: دل‌های عاشقان دیگر جا نمی‌گیرد و به حدی شوق و اشتیاق دارند که فراتر از زمین و آسمان احساس می‌شود.

برداشت: هر لحظه که به حضور لیلی می‌روم، جان مجنون را به عنوان هدیه‌ای از طرف خودم به او می‌آورم.

برداشت: حلقه‌های عشق تو در گوش ماست، پس هوش ما را از این زنجیره نران.

برداشت: فتنه‌ای که تو از نسل خود به راه انداختی، همان فتنه را هم می‌توانی از نسل خود نشان دهی.

برداشت: پاهای جان ما به خاطر تو صد نشان دارد، هرچند جان بی‌نشان شده است و از زنجیره‌اش آزاد است.

برداشت: من هدفم و آرزوم زلف توست، هرچند که من به توصیف از این زنجیره پرداخته‌ام.