غزل شمارهٔ ۲۳۸۰

برداشت: در برابر بخشش بی‌پایان تو، ای پادشاه، توبه از گناهان به وجود می‌آید و در واقع گناهان خود را نمایان می‌کنند.

برداشت: به خاطر جست‌وجوهای مکرر، شخص گم‌راه و بی‌خیال از اصل مسیر، در واقع از راهی که در پیش دارد، بیشتر گم شده است.

برداشت: منطق و استدلال من به خاطر تو از هم پاشیده شده و دیگر نمی‌توانم به راحتی درباره‌ات صحبت کنم. اکنون فقط حسرت و آهی در دل دارم.

برداشت: من دردی ندارم که با کسی در میان بگذارم، مثل علی که در عمق چاه صدای آهش بلند شده است.

برداشت: اگر نی در بند فریاد بزند، راز من آشکار خواهد شد و این موضوع باعث می‌شود که دل من دچار مشکل شود.

برداشت: بس کن ای نی، چون ما از این رازها بی‌خبر هستیم. از آن شکر که ما را نمی‌فهمی، و مایه‌ی درد ما و نی، عذرخواهی کن.