غزل شمارهٔ ۲۳۷۹

برداشت: بده آن نوشیدنی را که ما همه به این حال درآمده‌ایم که نمی‌دانیم از کجا می‌نوشیم و حال‌مان چطور است.

برداشت: همه چیز سرسبزتر از گل سوسن است و از درختان گیاهان، روح مطلق در اینجا وجود دارد و زندگی و نور را به همه می‌دهد.

برداشت: همه تحت تأثیر خواسته‌ها و تمایلات خود قرار دارند، اما ما آزاد هستیم و از این چرخه زمان خارج شده‌ایم.

برداشت: ما با شادی و سرور همچون نوای سرنا به نغمه‌خوانی می‌پردازیم و به خاطر لب شیرین یار، همه فروشگاه‌ها را به فروش می‌گذاریم، زیرا که همه ما یک‌دست و همدل هستیم.

برداشت: نور مشرق بر قامت ما می‌تابد مانند سایه، چون ما در واقع به صورت جسم و مکان هستیم.

برداشت: رنگ زعفران چهره ما به خاطر چشم‌های بد نیست، ما توانایی مقابله با چمن و لاله را داریم.

برداشت: کتاب آسمانی را می‌آوریم و به ساقی (بخشش) قسم می‌خوریم که فقط از دستان و کف او می‌نوشیم و از هیچ منبع دیگری نمی‌نوشیم.

برداشت: هر کس که روحی دارد، از بهشت روح بوی خوبی می‌گیرد. هر کس این حال را دارد، می‌فهمد که ما همه این‌گونه هستیم.

برداشت: دل ما مانند دل یک پرنده است، از افکار و نگرانی‌ها آزاد شو، زیرا ما به خاطر بار سنگینی که بر دل داریم، سبک‌دل شده‌ایم.

برداشت: پادشاهان تاج‌های زرین خود را از عشق به ما هدیه می‌دهند، زیرا که ما به لطف جوانی، از هر چیز دیگر بهره‌مندتریم.

برداشت: ما خواهان این هستیم که در صف مقدم نبرد قرار بگیریم، زیرا در برابر تیر و نیزه منتظریم و آماده‌ایم.

برداشت: ما در تاریکی و غفلت بشر نشسته‌ایم، زیرا ما مانند نور صبح هستیم که پرده‌ها را کنار می‌زنیم و حقیقت را نمایان می‌سازیم.

برداشت: ما در شب به سر می‌بردیم و از نور خورشید به صبح رسیدیم. قبلاً مانند گرگ‌هایی در تاریکی بودیم، اما اکنون در میان مردم به عنوان راهنما و شبان شناخته می‌شویم.

برداشت: وقتی شمس تبریز چهره‌ی زیبا و جان‌بخش خود را نشان داد، همه ما با دل و جان به سمت او روانه شدیم.