غزل شمارهٔ ۲۳۷۶

برداشت: ای محبوب، از آنچه که نوشیدی، کمی از آن را به ما هم بده. غم و اندوه تو را به ما منتقل نکن، بلکه با یک جرعه از صفایت ما را شاد کن.

برداشت: غم تو ما را از پا درآورد و به شدت آسیب زد. حالا با نوشیدن شراب شادی، باید به غم و اندوه خود پایان دهیم.

برداشت: از شرابی که خداوند به‌طور پنهانی می‌بخشد، آن را از دست دشمنان پنهان کن و به دوستان نزدیک بده.

برداشت: بنشین و جنگ‌ها را متوقف کن، به جای آن به نواختن چنگ بپرداز. از سرزمین عراق و سپاهان، به ما آهنگ زیبایی بده.

برداشت: اگر سر خود را خم کنی و برگردانی، دو هزار نفر مست و تشنه به دور تو جمع می‌شوند و برایم از شراب و کدو می‌آورند. آن‌ها می‌خواهند مرا سیراب کنند و از من درخواست دارند.

برداشت: ای معشوق، به پاییز نگاه کن و بر افرادی که لباس ندارند توجه کن. به آنان که از شراب سرمست شده‌اند، مانند پارچه‌ای زیبای اطلس، قبا و پوششی بده.

برداشت: پیران برای تماشای جوانان نشسته‌اند و در حال لذت بردن از شراب جوانی هستند، برای اینکه این لحظه را بهتر تجربه کنند، به چند پیر عصا بدهید تا بتوانند راحت‌تر بنشینند و از شادی جوانان بهره‌مند شوند.

برداشت: برای بهبود دین و صلاح آن، بهتر است به زاری و تضرع روی آوردی، چرا که حکمرانی و مقام و نعمت‌های دنیوی مثل شراب، ارزش چندانی ندارند. از شراب معنوی، جان و روح خود را سیراب کن.