غزل شمارهٔ ۲۳۷۳

برداشت: با دقت به حرف‌های کسی گوش نکن که به دنبال فریب دادن دیگران است. او می‌خواهد شبانه به خانه‌ها وارد شود و از آنجا دزدی کند.

برداشت: به خودت مغرور نشو که دیگران به خاطر داشتن مو یا ریش از تو ستایش می‌کنند. اگر او تو را دوست داشته باشد، همین کافی است و اعتبار بیشتری به این موضوع می‌دهد.

برداشت: به سوی دنیای بی‌خبرایی برو و به سمت باغ ارم برو. در این دنیای پر از درد، هیچ آرامشی نخواهی یافت.

برداشت: به خاطر مهربانی و لطف تو، من همچون پرنده‌ای در بند هستم که به سوی تو پرواز می‌کند. اما مانند یک بازیگر، ناپایدارم و زندگی‌ام را نمی‌توان به سادگی با لذتها و خواسته‌هایم پر کرد.

برداشت: می‌خواهم از زندگی لذت ببرم، حتی اگر خودم هم در این مسیر مشکل داشته باشم. اگر حرکت نکنم یا قدمی برندارم، باز هم باید به پیش بروم و از آنچه دارم بهره ببرم.

برداشت: همه انسان‌ها می‌میرند، اما همه به سمت تو می‌آیند. ای ماه زیبا، تیرهای عشق به سمت تو نشانه‌گذاری شده‌اند.

برداشت: خیال او چه چیزی در دلش برانگیخته که مانند خورشید درخشان و زیباست؟ این رفتار و دلیلش را از کجا یاد گرفته است؟ عجیب است!

برداشت: وقتی که زیبایی تو بیشتر شد، عقل من تبدیل به شیفتگی گردید؛ و وقتی که درد من شدت گرفت، آن درد را که به می و شوق مربوط است به من بده.

برداشت: تو در این جمع مثل شمعی هستی که نور می‌بخشد، و مانند نگینی در این حلقه درخشان هستی. وجود تو روح‌افزا و ارزشمند است.

برداشت: اگر تو داستانی زیبا و خوش از دیگر داستان‌ها شنیدی، نگفتن آن را به زبان نیاور، تا آنکه خود آن شیرینی‌زبان به بیان آن بپردازد.