غزل شمارهٔ ۲۳۷۱

برداشت: خاک معشوق ما با خون ما در هم آمیخته است؛ بدن‌های ما با روح‌هایمان پیوند خورده‌اند و این ترکیب بسیار زیباست.

برداشت: این دل‌های ما که مثل صدف هستند، از درد جدایی پر شده و درونشان جواهرهایی از پاکی و وفاداری نهفته است.

برداشت: روز و شب کنار هم هستند، همچنان که آب و آتش نیز با هم وجود دارند. محبت و خشم در کنار هم قرار دارند و درد و صفا نیز به هم intertwined شده‌اند.

برداشت: در اینجا به نوعی اشاره شده که دنیای عشق و دوری از هم به نوعی با هم درمی‌آمیزند، و در این میانه، عشق و کفر به یک اندازه در هم تنیده‌اند. بوی عشق و وصال، به ویژه از جانب محبوب، در باد ساری در فضا پراکنده شده است.

برداشت: گرگ، یوسف را به خود مشغول کرده و حالا بوی پیراهن او که گم شده به گونه‌ای با عطر عمه‌اش درهم آمیخته است.

برداشت: خاکی که روزگاری تیره و کدر بود، اکنون نورانی و شفاف شده است، به گونه‌ای که مثل آب زلال و براق به نظر می‌رسد و بوی خوش شراب را می‌دهد.

برداشت: در روزی شاد و خوش، معشوقی که جان‌ها را به هم می‌رساند، در میان جمع آمده و با شما هم‌نشین شده است.

برداشت: این الفت و جذبه که با نگاه خود ایجاد کرده، همه را شگفت‌زده و سرمست کرده است. به گونه‌ای که حالتی از سرمستی و بلاتکلیفی در بین کسانی که به او نگاه می‌کنند، به وجود آمده و آنها را از دنیا و دیگران جدا کرده است.

برداشت: بسیاری از شراب‌های ویرانگر باعث شده که آدمی به سرنوشت ابلیس دچار شود و در نتیجه، لعنت ابلیس به نوعی با نعمت‌های خاص و انتخاب‌های خوب آمیخته شده است.

برداشت: درهای بسته‌ی ابدیت به واسطه‌ی کلید لطف باز شده‌اند و قفل‌های بی‌وفا، به نوعی با وفا پیوند خورده‌اند.

برداشت: چهره نورانی شمس دین، مولای ما، آشکار شده است تا ببینی که چگونه بندگان با ویژگی‌های الهی به هم آمیخته‌اند.

برداشت: ای خدای بزرگ دین، از این سخن عمیق ناراحتم. زیرا هر کلمه‌ای از این مطلب به نوعی با خطر و تهدید همراه است.

برداشت: اجازه بده یک لحظه فرصت بدهم تا ببینم چه چیز بی‌ارزش‌تری گیرم، چرا که این سخن که حالا می‌گویم، خیلی تند و آمیخته با عظمت و بزرگی است.

برداشت: در مسیر عشق، ای حضرت، بگو که از هر زحمتی که می‌کشیم، هزاران نعمت و لطف وجود دارد که با سختی‌ها در آمیخته است.

برداشت: این بیت به معنای این است که حتی یک قطره زهر می‌تواند با هزاران تنگ داروی شفا بخش مخلوط شود و درمان‌کننده نباشد. به نوعی، اشاره به این دارد که تاثیرات منفی و خطرناک می‌توانند بر همه تلاش‌های خوب و مثبت چیره شوند، حتی اگر آن تلاش‌ها قدرتمند و شفا بخش باشند.

برداشت: در آن مکان، ذلت و خاری با عظمت و احترام پیوند خورده و به گونه‌ای ترکیب شده‌اند که طبیعت خود را با این وضع وفق داده است.

برداشت: اگر جان به بهای خاک ارزشمند باشد، با وجود اینکه در این مکان جان‌ها در هم آمیخته‌اند، اما جان همچنان ارزشمند است.

برداشت: از دنبال آن روح اصلی، آن‌چنان که گوهر مس با جان در هم آمیخته، جان‌ها به هم پیوسته‌اند و شبیه کیمیا شده‌اند.

برداشت: در نهایت، پایان دنیا همانند آغاز آن است و آغاز هر چیزی با پایانش درهم آمیخته شده است.

برداشت: به خانه‌ای که به خوشبختی و شادکامی مربوط می‌شود برو، یعنی تبریز، تا ببینی این خانه چطور با آن خانه دیگر در هم آمیخته و با هم ترکیب شده‌اند.