غزل شمارهٔ ۲۳۷۰

برداشت: چه طوفان شدیدی است که از آسمان به راه افتاده و باعث شده صدها هزار کشتی در دریا از شدت تأثیر آن گیج و سرگردان شوند.

برداشت: کشتی به خاطر باد می‌تواند از خطر غرق شدن نجات پیدا کند و همچنین به خاطر همین باد نیروی خود را از دست بدهد؛ در واقع، هم به وسیله باد زنده می‌ماند و هم ممکن است به خاطر آن جانش را از دست بدهد.

برداشت: باد به فرمان خداوند مانند نفس به فرمان توست. اما تو به جای تشکر و تمجید، از آن گله و شکایت می‌کنی.

برداشت: بادها با هم متفاوتند و می‌توان آنها را به سرنوشت نسبت داد. از سوی دیگر، باد صبا به زندگی و نشاط جهان کمک می‌کند، در حالی که وقوع وبا و بیماری باعث ویرانی و نابودی می‌شود.

برداشت: ای خدا، آیا با وزش باد، راز و رمزهایی را به ما نشان دادی؟ مروارت را پنهان نکن؛ زیرا مشعل دل پاکان اکنون روشن است و آن‌ها به روشنی و نور مطلع هستند.

برداشت: هر کسی که او را ببیند، به طور حتم به صورت او وابسته می‌شود و کسی که او را به عنوان مسبب ببیند، به درک عمق و معنا می‌رسد.

برداشت: افراد علاقه‌مند به ظواهر و اشکال، برای رسیدن به شبیه‌سازی‌ها و تجسم‌ها، جان و دلشان را می‌گذارند. اما در مقابل، کسانی که در عمق معانی و مفهوم‌های واقعی قرار دارند، متوجه می‌شوند که دسترسی به این معانی بسیار آسان و در دسترس است.

برداشت: افراد بسیاری از گفته‌ها و رفتارهای مردان بزرگ تقلید می‌کنند، در حالی که برخی دیگر خود را به نوعی پنهان کرده و از دیگران دوری می‌کنند.

برداشت: سالک در حال سفر بود و می‌دید که تکه‌های بی‌ارزش و خرد در مسیرش قرار دارند. او به این چیزهای کم‌اهمیت توجه نمی‌کرد، ولی حالا آن تکه‌ها به چیزی با ارزش تبدیل شده‌اند و در عمق زمین دفن شده‌اند.

برداشت: ما باید همانند مادر که برای فرزندش نگران و مضطرب است، بر ایمان خود لرزیم و نگران شویم. اما این سؤال پیش می‌آید که چرا آن انسان حساس و نازک‌نظری که تمام وجودش ایمان است، باید دچار لرز و تردید شود؟

برداشت: تو مانند ماهی در غم رنج می‌کشی و من تو را مثل آفتابی می‌بینم که بدون زینت و تزیین، بر تخت سلطنت نشسته‌ای.

برداشت: چند بار باید بگویی که دود نشانه‌ی آتش است؟ نگاه کن، من تو را می‌بینم بدون دود، آتش روشن شده و دلیلش مشخص است.

برداشت: چند بار و برای چند بار دیگر باید بگردی و جستجو کنی؟ بگو ببینمت مانند مسیحا که بر سر کیوان ظهور کرده است.

برداشت: ای نصیبه‌جو، از من بگیر توشه‌ها و ببین که چطور از این و آن جدا شده‌ای و به مقصد خود رسیده‌ای.

برداشت: بس کن ای مست، زبان‌دار، که بسیار سخن می‌گویی. من تو را در حال خاموشی دیگران می‌بینم، مانند کفه‌ای که در ترازوی میزان قرار گرفته است.