غزل شمارهٔ ۲۳۶۸

برداشت: ای کسی که در میدان‌های وحدت، با گوی خود برنده‌ای و همه را پیش خود عریان و نمایان می‌بینی، اما هیچ‌کس تو را نمی‌شناسد.

برداشت: عقل همه چیز به خاطر شدت غیرت تو دچار اشتباه شده و از روی نادانی تو را در مقام پایین‌تری فرض کرده است.

برداشت: ای روشنی و نگاه عالم! تو به این دنیای خاص آمدی تا به رازهای جهان بپردازی و حقیقت‌های متعددی را کشف کنی.

برداشت: ای که به خاطر عشق به چهره‌ات، رنگ و جلوه بهار مانند طاووس بر درخت وجود من نمایان شده است و جان نالا و غمگین من همچون فاخته در حال ناله است.

برداشت: برای ما تو همچون گلشن آتش را زیبا کرده‌ای و مانند کشتی دریا را ساخته‌ای.

برداشت: شمس تبریزی با زیبایی‌های خود جهان را آراسته و پر کرده است. عشق تو روح جهان را از چیزهای دیگر خالی کرده و تنها به خود پر کرده است.