غزل شمارهٔ ۲۳۶۷

برداشت: عشق آن معشوق باعث شده که دل همیشه غمگین و مجروح باشد و هر بار او از دل بگوید که حالش چگونه است، در حالی که دل دیگر هیچ چیزی نمی‌گوید و بی‌صداست.

برداشت: هر لحظه او با دستانش قلب مرا پر از درد و خون می‌کند، تا اینکه از شدت این زخم‌ها، خون دلم به اندازه‌ی یک رود بزرگ جریان پیدا کند.

برداشت: عاشق من و او را در خاطر دارم، اما صبرم به سر آمده است. عشق معشوقم بیش از حدی است که من به او دارم و این وضعیت به شدت آزارم می‌دهد.

برداشت: وقتی به سمت آسمان نگاه کردم، متوجه شدم که ماهی در حال درخشش است و خورشید به دور آن می‌چرخد، به طوری که آسمان نیز تغییر کرده است.

برداشت: ذرات ریز در هوا و قطره‌های آب در دریا، در ذهن عاشقانش به مانند شراب و مواد مخدر به حساب می‌آید.

برداشت: واعظی به من نصیحت کرد و گفت: "برخیز که مجلس سرد شده است." تو هم مانند افلاطون، فیلسوف برتر، به نظرت می‌آید.

برداشت: به نزد شمس الدین تبریزی برو، زیرا رحمت او مردگان قدیمی را زنده کرده و آنها به عشق و دیوانگی رسیده‌اند.