غزل شمارهٔ ۲۳۶۵

برداشت: ای گل یاسمن، تو با زیبایی‌ات در گلزار می‌درخشی و هر خطای تو موجب می‌شود که گلی دیگر نیز به پای تو بیفتد.

برداشت: ای فرزند خوب، تو به طور مستقیم در ارتباط با هر مرد و زنی هستی، و سپس در باغ عشق تو، مردان و زنان برای تو تلاش می‌کنند و جست‌وجو می‌کنند.

برداشت: صورت زیبای تو مانند چراغی است که جان پروانه‌ها را به خود جلب می‌کند. در این میان، صدها شمع دل نیز به خاطر وجود تو در میانه‌ی دلدادگی، خاموش می‌شوند.

برداشت: ای پرچم عشق که بوی باده را می‌دهی، تا زمانی که دو صد حلاج عشق تو را به صلیب می‌کشند، تو همچنان در اوج هستی.

برداشت: فردی به شدت لاغر است، اما به خاطر لذت و شوقی که دارد، به قدری پر انرژی و شاداب شده که نمی‌تواند تمام آن شور و حال را در وجودش جا بدهد و به همین خاطر به زمین پا می‌کوبد.

برداشت: هدهد در قفس به سر می‌برد و از سر بی‌قراری و شوق آزادی نمی‌تواند پرواز کند تا به وطن خود بازگردد.

برداشت: عاشق واقعی وجودی نامحدود دارد و این جسم تنها یک سایه از حقیقت است. جان به شادی و رقص آمده در حالی که این بدن در تلاش و کوشش است.

برداشت: عشق او باعث شد که جمعی شاد و پر از خوشحالی باشد و کسانی که غمگین بودند، اکنون با شادی و نشاط در کنار یکدیگر تجمع کرده‌اند و در این شادی شرکت کرده‌اند.

برداشت: چهره و چشم‌های شمس تبریزی مانند گل و نسرین در میان نرگس و گل، زیبایی و سرزندگی را به وجود آورده است و من مانند آن گل‌ها، در هیجان و شوق او پا به زمین می‌کوبم.