غزل شمارهٔ ۲۳۶۴

برداشت: ای دل، از دوری تو زمین و آسمان در غم و اندوه به گریه نشسته‌اند. دل من در میان خون و اشک غرق شده و عقل و جانم نیز به خاطر فراق تو به زاری افتاده‌اند.

برداشت: وقتی که در این جهان کسی به مقام تو نمی‌رسد، در غم تو حتی مکان و غیرمکان نیز به گریه افتاده‌اند.

برداشت: در این بیت، جبرئیل و فرشتگان را مشاهده می‌کنیم که به خاطر حال و وضعیت انبیا و اولیا، دلی غمگین و چشمانی پر از اشک دارند. این تصویر نشان‌دهنده‌ی دلتنگی و تأسف آنهاست، با اشاره به عظمت و مقام والای انبیا و اولیا.

برداشت: در این سوگ و اندوه، افسوس که نتوانم بیان کنم و مثالی بیاورم از کسی که به شدت شماشده است.

برداشت: وقتی از این خانه رفتی، دیگر بخت و اقبال نیز از هم پاشیده شد و به همین دلیل، روزگار بر کسانی که در آزمون‌ها قرار دارند، گریسته است.

برداشت: در واقع، اگر صد جهان هم وجود داشته باشد، باز هم کسی را نمی‌توان یافت که ببیند. دیشب، کسی را دیدم که بر این دنیا اشک می‌ریخت.

برداشت: وقتی از نظر دور شدی، چشم‌ها به تو وابسته ماندند و جانم به خاطر دوری‌ات غمگین و اشک‌ریزان شد.

برداشت: اگر غیرت و حس غیرت تو نبود، اشک‌هایم مانند باران می‌بارید و دل پر از درد و سکوت من به آرامی خون گریسته می‌شد.

برداشت: عطر مشک‌ها چه ارزش دارد در مقابل اشک‌هایی که بر اثر دوری تو می‌ریزیم؟ هر لحظه قلب‌مان پر از درد و حسرت شده و در هر آن به یاد تو گریه می‌کنیم.

برداشت: ای افسوس، ای افسوس، ای افسوس، ای دریغ بر چشمی که حقیقت را می‌بیند، اما همچنان درگیر گمان و خیال است.

برداشت: صلاح الدین، ای پرنده نیکوخت، پرواز کرد و همچون تیر از کمان رها شد و کمان هم بر او اندوهگین گشت.

برداشت: هر کس نمی‌تواند بفهمد که بر صلاح‌الدین چه می‌گذرد و چرا باید گریه کند، بلکه تنها کسی که خود تجربه‌ای از سوگواری بر دیگران دارد، می‌تواند درک کند که باید بر او گریه کند.