غزل شمارهٔ ۲۳۵۹

برداشت: سفره‌ای را برای مهمانی بچین و در وسط قرار بده و کاسه‌ای را به سمت عاشقان بگذار تا از آن بهره‌مند شوند.

برداشت: گندم و نان را به طور فراوان بریزید؛ زیرا نازیباست که کسی نان نداشته باشد و از شدت گرسنگی فریاد بزند.

برداشت: وقتی که نوازش می‌کنی و بدن را با نان تغذیه می‌کنی، پس روح را بیدار کن و به آن توجه کن.

برداشت: امروز روزی است که تو به اوج خود می‌رسی، بلند شو و به آسمان قدم بگذار.

برداشت: با عشق و احساس می‌توان به اوج‌های بزرگ رسید. عشق به خودی خود یک وسیله است که می‌تواند انسان را به قله‌های بلندی برساند. از آن بهره ببر و به هدف‌های بلند خود دست پیدا کن.

برداشت: ای زیبا، چشمان تو مانند تیرهایی هستند که در کمان آماده شلیک‌اند.

برداشت: اگر سینه به خاطر یک زخم درد می‌کشد، دیگر جای زخم جدیدی برای اضافه کردن به آن درد وجود ندارد.

برداشت: وقتی که نکته‌ای از طریق چشمت بیان می‌کنی، همه ما سکوت می‌کنیم و هیچ نمی‌گوییم.

برداشت: ای اشک، وقتی که از چشمانم خارج شدی، به آنجا برو و سر بر درگاه بگذار.