غزل شمارهٔ ۲۳۵۸

برداشت: ما هستیم و دو چشم و جان، تو هم نگاه کن به عاشقان که در حال خیره شدن هستند.

برداشت: تو همانند ماهی و ما به دور تو می‌چرخیم، مانند آسمان که به تماشای تو خیره شده است.

برداشت: عقل مانند چوپانی است که در حال نظارت بر وضعیت‌ها و امور مختلف است. اما باید به این چوپان نادان و غافل گرفتارتر از او افسوس خورد.

برداشت: در چشمانم هزاران شمع روشن است، اما این چشم مثل شمعدانی سرگردان و بی‌حرکت است.

برداشت: پرتو نور از شرق تا غرب می‌تازد و به گونه‌ای از پنهان به چشم می‌آید.

برداشت: بیرون از این دنیای مادی، کسی وجود دارد که به شدت تحت تأثیر عشق قرار گرفته و گرفتار زیبایی‌های آن است.

برداشت: به نظر می‌رسد که درخواست می‌کنی مرا به نشانی از او برسانی؛ در حالی که خودم نمی‌دانم او چه نشانی دارد.

برداشت: از چشمان سیاه و زیبا، اشک‌های خونین می‌ریزد که از چشم‌هایم بیانگر حالت نگران و حیرت‌زده‌ام است.

برداشت: به این موضوع توجه کن که تنها با تکیه بر درستی اصول دین خود می‌توانی به درکی درست و واضح دست یابی.