غزل شمارهٔ ۲۳۵۷

برداشت: ای دل تو مثل سنگ سخت و بی‌رحم شده‌ای، ولی سنگ و خار چگونه می‌توانند به هم راهی ببرند یا درمانی برای یکدیگر بیابند؟

برداشت: با خار که شیشه‌ها را پاره می‌کند، برای آن‌ها چاره‌ای نیست جز این که بشکنند و تکه‌تکه شوند.

برداشت: تو چون صبح صادق می‌خندی و این خنده‌ات چنان روشن و دل‌نشین است که ستاره‌ها برای تو جان می‌دهند.

برداشت: زمانی که عشق در کنارم افکارم را باز کرد، آن افکار به سمت و سوی دیگری فرار کردند.

برداشت: زمانی که صبر را دید، او هم به سرعت از میدان جنگ فرار کرد.

برداشت: صبر و عقل به پایان رسیدند و حالا تنها احساس و شور و شوق باقی مانده است که می‌گرید و آتش می‌افکند.

برداشت: مردمی که از جدایی رنج می‌برند، مانند عصاره‌ای هستند که در مسیر زندگی جاری شده‌اند.

برداشت: هر چند که در این راه برایشان سختی‌ها و دردها را تحمل کرده‌اند، اما در نهایت چه کاری از دستشان برمی‌آید؟

برداشت: به خاطر این کار، ما از عقل و دل خود فاصله گرفتیم و به موجودات بیگانه تبدیل شدیم.

برداشت: عشق حاکمیت و تسلطی واقعی دارد و شعر در واقع ابزار و وسیله‌ای برای بیان این حاکمیت است.

برداشت: مواظب باش! دشمن ما می‌تواند در هر لحظه از سحر و جادویش استفاده کند و خطرناک است.

برداشت: این شعر به توصیف احساسات ناشی از جدایی و فراق می‌پردازد. آنچه که بیان می‌شود، شدت و عمق ناراحتی و اندوهی است که جدایی به وجود می‌آورد و چنان تأثیرگذار است که حتی کلمات هم نمی‌توانند به درستی آن را منتقل کنند. احساساتی که این جدایی به همراه دارد، به اندازه‌ای قوی است که انسان را به فکر و سکوت وامی‌دارد.

برداشت: ای مؤذن، از مناره پایین بیا و خاموش شو، چرا که امام از ما گریخته است.