غزل شمارهٔ ۲۳۵۰

برداشت: ماه نمایان شد و ستاره‌ها مانند سربازان خورشید را ترک کردند و به کناری رفتند.

برداشت: مهی که فراتر از روز و شب قرار دارد، چشمی وجود ندارد که بتواند به تماشای آن بپردازد.

برداشت: چشمی که توانایی دیدن مناره را ندارد، چگونه می‌تواند پرنده‌ای را که بر روی آن نشسته است ببیند؟

برداشت: دل ما به خاطر عشق به این ماه، گاهی مانند ابر جمع می‌شود و گاهی پاره پاره می‌گردد.

برداشت: زمانی که عشق تو در دل زنده می‌شود، حرص و طمع تو از بین می‌رود و انسان بی‌کار و بی‌هدف می‌شوی، در حالی که در حقیقت توانایی‌ها و تسلط‌های زیادی را داری.

برداشت: در نهایت، وقتی که لعل به جواهر تبدیل می‌شود، نشان می‌دهد که در مسیر به دست آوردن آن، زحمات و کارهایی انجام شده است.

برداشت: اگر در محله عشق قدم بزنی و سرهای بریده را بر سر دیوار ببینی، نشان‌دهنده شدت و غم عشق است.

برداشت: از فرار کردن پرهیز کن و همه چیز را با دقت تماشا کن، زیرا مردگان دوباره زنده شده‌اند.