غزل شمارهٔ ۲۳۴۷

برداشت: ای خدا، رحمتت را بر من نازل کن، زیرا من در این دنیا بی‌پناهم و به لطف تو نیاز دارم.

برداشت: عشق و محبت تو مرا گیج و شگفت‌زده کرده است، از مهربانی‌ات خواهش دارم که مرا از این حالت نجات دهی.

برداشت: اگر کسی که آگاه است، در غم غرق شود، من را به این غم مبتلا نکن و بگذار که این درد به کسی دیگر برسد.

برداشت: خدایا، به من عمری بده مانند عمر نوح و لقمان، و حتی بیشتر از آن، همراه با خوبی و برکت.

برداشت: ای ستاره سهیل، زیبایی تو در یمن درخشان است، مرا به سوی آن سرزمین زیبایی راهنمایی کن.