غزل شمارهٔ ۲۳۴۶

برداشت: ای جان، راز من را فاش نکن، چون تو داستان‌هایی را شنیده‌ای که در محافل عالی گفته می‌شود.

برداشت: آیا شنیده‌ای که در دین، نصیحت مهم است؟ این نصیحت را باید از میان چیزها جستجو کرد.

برداشت: شنیدی که جدایی و دوری، مانند آتش سوزان و آزاردهنده‌ای است که شعله می‌کشد و می‌سوزاند.

برداشت: اگر بر آنچه که از دست رفته است، نالید و افسوس خورد، باید دانست که این زار زدن ارزش آن را ندارد که انسان خود را به زحمت بیندازد.

برداشت: خداوند گفته است که صلح بهترین کار است، بنابراین ای یگانه، از درگیری و مشکلات دستی بکشی و صلح را انتخاب کنی.

برداشت: آهای، برو جلو و بدان که خداوند به غریبی دعوت می‌کند، پس او را رها کن و به سوی خانه‌ات برو.

برداشت: حرص و طمع را کنار بگذار؛ چرا که فقر می‌تواند نشانه‌ای از افتخار باشد. چرا باید از این ویژگی شرمنده باشی؟

برداشت: وقتی دروازه به سوی خداوند باز شود، چه اهمیتی دارد اگر نان خشک کمی کم بیاورد؟

برداشت: نمایش خداوند در این دنیا کم نیست؛ به مانند کوهی که تو را نمی‌خواند، پس تو هم این داستان را از خود دور کن.

برداشت: خدا همیشه در کنار توست و این ارتباط نزدیکی است که تو را به او وصل می‌کند. در این حال، اینکه تو بی‌خبر از آن زلفی که همواره در اطراف توست، به مانند شانه‌ای است که بدون توجه به آن، به کار خود ادامه می‌دهی.

برداشت: اما به خاطر آن موهای بافته شده، زنده می‌شود. قرآن را بخوان تا مضامین زیبا و دل‌نشینی را دریابی.

برداشت: وقتی گفته شده است که ساکت باش، ای طوطی دل، باید خاموش شوی و به سمت آشیانه‌ات بروی.