غزل شمارهٔ ۲۳۴۵

برداشت: وقتی شب است و باران می‌بارد، صدای تمام دوستان از هر خانه‌ای به گوش می‌رسد.

برداشت: همچون جغدها که به دلیل محرومیت‌شان در ویرانه‌هایی زندگی می‌کنند، هر گوشه‌ای پر از ویرانی است.

برداشت: ای دوستان دانشمند و بصیر، با شتاب به سوی هدایت و نور حرکت کنید و از نادانی و جهل دوری کنید.

برداشت: ای عاقل آگاه و هوشیار، دل پرغم ما را نزد دیگران بازگو نکن.

برداشت: به نظر می‌رسد که این شعر از دنیای عشق و جذابیت صحبت می‌کند. در آن، عاشق به نوعی بازی‌های عشقی اشاره می‌کند و این بازی‌ها را با زیبایی‌ها و نعمت‌های زندگی مقایسه می‌کند. به طور کلی، تصویر زیبایی از چالش‌ها و لذت‌های عشق را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: اگر فقط دانه را می‌دیدی و نگران خرمن نبودید، باید بدانی که مورچه‌ها نیز در حال تلاش و فعالیت هستند و هر کدام در خانه‌ای مشغول به کارند.

برداشت: هیچ بحث و جدلی نکن؛ بگذار دوستت بپرسد چرا این‌گونه است و شما هم به سادگی مسیر خودت را دنبال کن.

برداشت: در آن خانه جشن و شادی برپا است، اما در عین حال از پاکی و پاکیزگی نیز برخوردار است.

برداشت: شمس الدین تبریزی برای گردآوری افرادی که نقص‌هایی دارند، خانه‌ها را به همدیگر متصل کرده است.