غزل شمارهٔ ۲۳۴۴

برداشت: خوش آمدی ای ماه مبارک، روزه‌ات مبارک باشد و روزهای خوشی را برایت آرزو دارم.

برداشت: بر روی بام رفتم تا ماه را ببینم، در حالی که من با تمام وجودم آرزوی روزه‌ام را داشتم.

برداشت: وقتی به خودم نگاه کردم، دیدم کلاه از سرم افتاده و این منظره مرا به شدت تحت تأثیر قرار داد و سرم را مبهوت کرد، انگار که آن پادشاه من را مست کرده باشد.

برداشت: مسلمانان، حال من به خاطر روزه گرفتن به شدت شاد و سرمست است، از روزی خوشبخت و پر از موفقیت.

برداشت: غیر از این ماه، یک ماهی دیگر وجود دارد که در سایه و مخفی است، مانند ترک‌هایی که در خرگاه روزه پنهان شده‌اند.

برداشت: کسی که در این مه زیبا قدم برمی‌دارد، به خوبی راه را پیدا می‌کند و به خوشی به نقطه‌ی هدف خود می‌رسد.

برداشت: اگر چهره‌اش چون پارچه اطلس زرد شود، لباس زیبا و نازک خود را از روزه پنهان می‌کند.

برداشت: دعاها در این لحظه با قدرت پاسخ داده می‌شود، گویی آسمان‌ها تحت تأثیر ناله‌های روزه‌داران قرار گرفته‌اند.

برداشت: هر کسی که در برابر مشکلات و دشواری‌ها صبر و استقامت نشان دهد، مانند یوسف که در چاه گرفتار شد و سپس به مقام و محبوبیت رسید، سرانجام عشق و موفقیت را خواهد یافت.

برداشت: ای نطق، صدا را کم کن و به آرامی سخن بگوی، تا روزه‌ات از روز روشن آگاه نشود.

برداشت: ای شمس دین و فخر تبریز، تو مانند سردار و فرمانده در میان سپاه روزه می‌باشی.