غزل شمارهٔ ۲۳۴۲

برداشت: خداوند، به نوازندگان عسل عطا کن و برای ریتم و ضرب، دستانی قوی و محکم ببخش.

برداشت: وقتی که عشق همه وجودشان را در راه او فدای کرده‌اند، تو نیز باید خود را به طور کامل و بی‌چون و چرا در خدمت عشق قرار دهی.

برداشت: وقتی که ما از پیام‌های آنان پر شویم، صد چشم بخت، خوشبختی را به شاه نشان می‌دهد.

برداشت: آن‌ها مانند کبوتران در عشق تو می‌نالند و از محبت خود، دژ محکم را شکسته و به سوی تو می‌آیند.

برداشت: با ستایش و تحسین تو، همهٔ ذهن‌ها شگفت‌زده و خوشحال شده‌اند، پس همه به تو افتخار می‌کنند.

برداشت: دل‌ها را با نغمه‌ای سیراب کردند و از سرچشمه پاکی به آن‌ها زندگی بخشیدند. تو نیز می‌توانی آب زلالی به دیگران بدهی.

برداشت: من سکوت کردم، ای مهربان، نیاز نیست که کسی بگوید به تو چه بدهند و چگونه کمک کنند.