غزل شمارهٔ ۲۳۴۱

برداشت: ای دوست، نغمه‌های دل‌انگیز به گوش می‌رسد، بیا و با شور و شوق در این رقابت شرکت کن و در زمان انجام کار، با قوت و انرژی پیش برو.

برداشت: تو بارها به زمین افتادی و بی‌حرکت ماندی، اما حالا مانند بادبان که با کشش و قدرت خود را بالا می‌آورد، دوباره به اوج می‌رسی.

برداشت: مدتی در خواب و غفلت بودی و از خوشی‌های زندگی غافل، حال که بیدار شدی، باید از خواب غفلت بیرون بیایی و هوشیارانه عمل کنی.

برداشت: ای فکر، همچون پرنده‌ای، به پرواز درآئ. ای قالبی که در حرکت هستی، به آسمان برو!

برداشت: ای صوفی، اگر می‌خواهی به زمانه‌ی خود برسی، باید از مرزها و محدودیت‌ها عبور کنی و فراتر از سنن کهن قدم برداری.

برداشت: به عشق، محدودیت‌های شرم و اصول اخلاقی را رها کن و از هرگونه خودپسندی و تکبر فراتر برو.

برداشت: اگر شخصی که در مقام قوالی و عرفان است، تنبل باشد، تو به او خرقه و دستار بده تا به او کمک کند.

برداشت: سماحت و بخشش خداوند از عشق و محبت او بیش از هر دارایی و ثروتی ارزشمند است.

برداشت: به خاطر عشق، فرشته‌ای مانند گوهر به وجود آمده است که مانند موجی دریا از عمق خروشان به سطح آمده است.

برداشت: اگر موهای تو را مانند زلف‌های پرچین و تاب بکشند، تو نیز مانند آن معشوقه زیبا، به جلو پرش کن.

برداشت: بودی‌ای که صدای یار در خیال به گوش می‌رسد، تو هم از رموز و اسرار عالم فراتر برو.

برداشت: بسیاری از طریق فریب و نیرنگ به پیشرفت و موفقیت رسیده‌اند؛ تو نیز می‌توانی از تجربیات یکی از کسانی که با حیله‌گری آگاهی دارد، بهره‌مند شوی.

برداشت: به خاطر واژه‌ها و قافیه‌ها زیاد از حد خودت را به زحمت نینداز، بهتر است سکوت کنی و بی‌هیچ سخنی جلو بروی.