غزل شمارهٔ ۲۳۴۰

برداشت: تا صبح، چنین با دستان خود نوا می‌زنم که محبوب و دلنشینم در رقص است.

برداشت: می‌گوید آنچه را که من و تو می‌دانیم، اما بهتر است آن را در یاد خدا پنهان کنیم.

برداشت: تسلیم نشو و از حقیقت نترس. تنها فریاد زدن و ناله کردن دردی را دوا نمی‌کند و بیشتر به جایی نمی‌رسد؛ در نهایت فقط به افسوس و غم بدل می‌شود.

برداشت: به میدان وارد شو و با قدرت و شجاعت خود به دنیا ضربه بزن. چه تأثیری می‌توانی با دستانت ایجاد کنی، مانند دمی که روباه به حرکت در می‌آورد.

برداشت: چون ما مدت‌هاست که با هم آشنا نیستیم، بنابراین تو سلامی به من نکردی وقتی که بر سر راه همدیگر قرار گرفتیم.

برداشت: هر کسی که قرآن را نمی‌فهمد، بهتر است که قربانی کند و در روز عید این پادشاه قربانی شود.

برداشت: شبی که عشق در آن حضور دارد، می‌خواهم تا زیبایی ماه را ببینم، حتی اگر اول ماه نباشد.