غزل شمارهٔ ۲۳۳۹

برداشت: ای افرادی که در مسیر زندگی خود گم شده‌اید و راه درست را نمی‌دانید، پادشاه شما را به سوی راه راست و درست دعوت می‌کند.

برداشت: پادشاه می‌گوید که در اینجا صدایی به گوش می‌رسد، ای معروف‌ترین سرهنگان، به درگاه بیایید.

برداشت: در هنگام سحر، دعا کردن در حضور خداوندی که همیشه زنده و سرپا است، کار خوبی است.

برداشت: به یکدیگر متصل شوید و از پیوند دیرین خود بهره برید، مانند آنکه به دامن خداوند چسبیده‌اید.

برداشت: زمانی که همچون یوسف، محبوب و مورد توجه شخصی بزرگ و قدرتمند باشید، به راحتی از زندان و مشکلاتی که در آن قرار دارید رهایی می‌یابید.

برداشت: ای دل، دیر زمانی نگذشته که به خانه برگردی، چرا که در شب، چوپان به سوی گله برمی‌گردد.

برداشت: اکنون در میان ما صدا و نداست، ای ساقی، چرا که دلخواسته و سرمست از عشق و محبت است.

برداشت: آهن در نهایت به سمت مغناطیس جذب می‌شود و کاه نیز به یقین به سمت کهربا خواهد رفت.

برداشت: اکنون درهای آسمان باز شده‌اند، زیرا فلک از ناله و زاری ناتوان شده است.

برداشت: بیایید با تواضع و ارادت مثل سایه‌ای که در کنار دوست است، به آن ماهی که امشب از منبر برآمد، سلام کنیم.

برداشت: مثل گلی که در لباسی پنهان شده است، هرچند از دیگران و شبیه‌هایش متمایز و بی‌نظیر است.

برداشت: وقتی که جانم به آرامش رسید، در گوشه‌ی خانه مانند یک بافنده، خوشحال و شاداب گردش می‌کردم.

برداشت: سکوت کن تا بگویم چه احساساتی دارم، اما لطفاً از من نخواه که معنی‌اش را بگویم.

برداشت: اما بهتر این است که شیر هم در عین قدرت، سخن شیرینی بگوید؛ این که شیر در میدان باشد و روباه را شکار کند، موضوع دیگری است.