غزل شمارهٔ ۲۳۳۸

برداشت: بیا و دلی را که پر از درد است به خودت نزدیک کن، اما در چهره‌ی زرد و نحیف من ننگر.

برداشت: در دنیای پرنور و گرم خورشید، فقط یک پرتوی تابان از وجود تو، می‌تواند سرمای دل مرا برطرف کند.

برداشت: چون تو مانند یک مهره هستی که همه دل‌ها به تو وابسته‌اند، بر این صفحه که میدان بازی من است، هوای نرد بازی من را در نظر بگیر.

برداشت: بیا آن معجزه‌ای که هر مرد و زنی دارد، به پیش دشمن بی‌رحم من بیاور.

برداشت: من هر شرطی که بگذاری، اطاعت می‌کنم، اما شرط من این است که به من توهین نشود.

برداشت: کلاه محبتت را بر سر من بگذار تا از آن بهره‌مند شوم و این محبت را با خود حمل کنم.

برداشت: اگر از دریا گرد و خاکی بلند کنی، آن را بیاور و دور من بپاش.

برداشت: من به هر نوشیدنی‌ای مست نمی‌شوم، چراکه من به نوشیدن خاصی عادت کرده‌ام.

برداشت: ای سخنگو، وقتی که زیاد صحبت می‌کنی، می‌خواهم بگویم که در حضور شاه هر کسی باید به اندازه و با احتیاط حرف بزند.