غزل شمارهٔ ۲۳۳۷

برداشت: ای ساقی، بیا و جام مرا به من بده. بگذار تا می بنوشم، زیرا این می همچون زر برای من ارزشمند است.

برداشت: به خداوندی که در دل دارم، اگر تو سر خم را باز کنی، سر من را هم به تو می‌دهم.

برداشت: به کسی دیگر آنچه را که به من نشان دادی، نده و آنچه را که دیگران به من دادند، به من بده.

برداشت: بهتر است نام او را نخواهی، چه بسیار ممکن است چیزهای گوناگونی در پس این نام باشد. چه زهر باشد و چه شیرینی، هرچه که هست، به من بده.

برداشت: من مانند جعفر طیار که در جهاد و فداکاری کامل بود، از نوشیدن می‌ای خاص به حالتی روحانی و بی‌دست و پا درآمده‌ام. در واقع، من نیز خواهان دریافت فیض و نورانیتم از آن می هستم.

برداشت: بهتری را بنوش که عطرش از مشک فراتر است و عطرعنبر را به من بده.

برداشت: پروردگارشان به آنان نوشیدنی شگفت‌انگیزی می‌دهد که از دید مؤمن و کافر پنهان است. به من هم عطا کن.