غزل شمارهٔ ۲۳۳۶

برداشت: این شب نیمه کیست که مانند ماه کامل درخشان شده است؟ او پیامبر عشق است که از جایگاه عبادت و راز و نیاز به ما رسیده.

برداشت: یک نفر مشعلی را آورده و در خواب آتش زده که باعث بیداری از خواب شده و از حضرت شاهنشاه، پیامی بر او نازل شده است.

برداشت: این فرد کیست که در شهر اینقدر سروصدا کرده و مانند سیلاب بر زندگی درویش‌ها خراب می‌شود؟

برداشت: این کیست که هیچ‌کس جز او وجود ندارد و درب خانه‌ی نگهبان، پادشاهی رسیده است؟

برداشت: این چه کسی است که سفره‌ی نعمت را با گشاده‌دستی باز کرده و با لبخند به مهمانی دوستانش دعوت کرده است؟

برداشت: او جامی در دست دارد که در نهایت، محتوایش چیزی جز فقر و تهی‌دستی نیست. رنگ آن مایع، رنگ عنب است که به رنگ میوه عناب رسیده است.

برداشت: دل‌ها همه نازک و ترسان شده و جان‌ها همه بی‌تاب و بی‌قرار هستند؛ اندکی از آن لرزش و اضطراب به سیم و فلز نیز منتقل شده است.

برداشت: نرمی و محبت او که نسبت به بنده‌اش دارد، به قدری است که حتی به سنجاب‌ها نیز منتقل شده است.

برداشت: از آن ناله و اشکی که در عشق هم خشکش و هم ترش وجود دارد، یک نغمه تازه نیز به دولاب رسیده است.

برداشت: عشق مانند یک دسته کلید است که در زیر بغل داریم و به ما کمک می‌کند تا درهای مختلف را به روی خود باز کنیم.

برداشت: ای پرنده دل، اگر بال‌هایت به خاطر صیاد شکسته شده، از دام رهایی یافتی و به دست نوازش‌گر رسیده‌ای.

برداشت: خاموشی نشان‌دهنده‌ی بی‌ادبی نیست، بلکه ممکن است نشانه‌ای از وجود نمادها و مثال‌های روشن باشد و آداب و رسوم به تو رسیده‌اند.