غزل شمارهٔ ۲۳۳۵

برداشت: همه خوشگذران‌ها در این میخانه حضور دارند، پس تو نیز یک مقدار از آن نوشیدنی را به این پیر بالغ بده.

برداشت: عشق به شدت در زندگی انسان تاثیر گذاشته و هر گوشه و کناره‌ای از زندگی‌اش را تحت‌تأثیر قرار داده است، در حالی که عقل و منطق از این وضعیت فرار کرده و به دنبال جای امنی می‌گردد.

برداشت: یک پرده را کنار زده، آن معشوق بزرگ، از پس پرده بیرون آمده و همه مردم زمانه را دیده است.

برداشت: آنچه عاشقان در این عشق به آن افتاده‌اند، نه جایی برای امنیت دارد و نه جایی برای پناه.

برداشت: عشق هرگز با انتقادات و ملامت سرد نخواهد شد، همان‌طور که شیر به خاطر صدای زنانه نرم و آرام نمی‌شود.

برداشت: یک ظرف بزرگ را از شراب‌های الهی پر کن و نگذار که خدایان طبیعت در این کار و میانه دخالت کنند.

برداشت: نخست باید آن مقدار مشخصی از روح را به او بدهی تا بتواند چیزی از قصه‌های خود نگوید.

برداشت: زمانی که زبان خاموش شود، مانند سیلی به راه می‌افتد که از عرش و زمین هیچ نشانه‌ای از خود باقی نمی‌گذارد.

برداشت: شمس تبریزی چقدر شعله‌ای از عشق و معنویت را روشن کرد! چه خوب و زیباست این آتش، که همچون زبانه‌ای سرکش و پرنشاط می‌درخشد.