غزل شمارهٔ ۲۳۳۲

برداشت: ای آنکه تو را از تمام موجودات برگزیده‌ایم، ما را فراموش کرده و فقط به خود می‌نگری.

برداشت: تو حیا نمی‌کنی که ما آینه‌ای روشن و کامل هستیم، در حالی که تو آینه‌ای ناقص و معیوب هستی که خریده‌ای.

برداشت: ای کسی که از حقیقت وجود خود بی‌خبری، بدان که عشق تو همچون گلی زیبا در دل‌ها شکوفه زده و زندگی را پر از سرسبزی کرده است.

برداشت: هر لحظه چندین روح از عاشقان تو مانند کنیزی زیبا و آراسته در تلاشند و به بازار محبت تو می‌شتابند.

برداشت: به خاطر زیبایی تو، همه جا جشن و شادی برپاک شده است، ای کسی که مثل کمان، وجودت در غم‌ها خم شده است.

برداشت: صدها انبوه نعمت برای تقدیم به تو آماده است، اما برای یک دانه، در این دام گرفتار شده‌ام.

برداشت: ای کسی که سخن عشق را شنیدی، حالا عشق را ببین؛ آن که حال تو را شنیده و حال تو را دیده است.

برداشت: در عشق، همان شخصی که دیشب تو را آماده و زیبا کرده، امشب به مکان خصوصی عشق بیایید.

برداشت: اگر صبر از جانب پادشاهی بزرگ و روشنفکر مانند شمس‌الدین تبریزی باشد، پس تو مانند آب حیات جاویدان و شگفت‌انگیز هستی که به وسیله چنین شاهی چشیده شده است.