غزل شمارهٔ ۲۳۳۱

برداشت: ای معشوق بدون صورت، همچون هنرمند که به سادگی تصویر خلق می‌کند، تو به عاشقان شراب پر از فریب بخشیده‌ای.

برداشت: دهان خود را در بیان رازها بسته‌ام، اما در دل و سینه‌ام به بیان آنچه نمی‌گویم، باز است.

برداشت: زمانی که زیبایی تو آشکار شد، دل من که در سر ساقی بود، کاملاً در فضای باده غرق شد.

برداشت: صبحی که یاد تو مانند سواری در حال حرکت است، جان‌های پاک و مقدس مانند ریگ‌ها در حال پیاده‌روی هستند.

برداشت: آن‌هایی که در حال ذکر و عبادت هستند، از آسمان‌ها یاد می‌کنند و به سجاده‌های خود تعلق خاطر پیدا کرده‌اند.

برداشت: جان من نمی‌تواند بدون دیدن چهره‌ی تو تاب بیاورد و هر چه بگوییم، زیبایی تو بیشتر از آن است که بگوییم.

برداشت: وقتی که شتر مست است، جان من به خاطر تو به گردن شتر افتاده و بدن من به نوعی به گردن آن شتر آویزان شده است.

برداشت: دلم پر از عشق و اشتیاق به توست، ای شمس الحق تبریز. مشتاقم ببینم که چه وقتی ثمره و نتیجه این عشق و ایمان به تو به بار می‌نشیند.