غزل شمارهٔ ۲۳۲۸

برداشت: زمانی که قصد سفر کرده‌ای، مراقب رحمت و لطف خدا باش. با حمایت و الطاف او، موفق خواهی شد و به سلامت به خانه برمی‌گردی.

برداشت: ای که دل‌ها را شاد می‌کنی در هر جایی، در زیبایی و وفا به‌عنوان فردی نیکو، تو از لطف و رحمت خدا بهره‌مند هستی.

برداشت: تو هم نشانه‌ی نیکی و احسانی و هم نشانه‌ای از ایمان. تو با لطف و رحمت خداوند، به عرش بلند می‌روی.

برداشت: تو با مهارت می‌توانی هر اندوهی را از دل دور کنی و غم را از چهره کسی بزدایی. زردی و کدری را با لطف و رحمت الهی از بین ببری.

برداشت: از زیبایی چهره‌ات و طعم شیرین لب‌هایت، در این دیار، هیچ سردی و بی‌لطفی وجود ندارد. فقط لطف و رحمت خداوند حاکم است.

برداشت: در اینجا به کسی اشاره شده که در فضایی آشنایی دارد و از او به خاطر برخورد خوبش تشکر می‌شود. همچنین به این نکته اشاره شده که او در شرایط مختلف، هم از دیگران حمایت کرده و هم خود بهره‌مند شده است. در نهایت، لطف و حمایت خداوند در این امر مورد توجه قرار گرفته است.

برداشت: در عشق divine به شمس الحق تبریزی، وقتی عشق جوان شد، در سایه لطف و رحمت خداوند قرار گرفتی.