غزل شمارهٔ ۲۳۲۶

برداشت: ای کسی که در میان بازار به سر می‌کنی و با تاجی بر سر داری، رفتارت با دیگران ما را نگران کرده است.

برداشت: امشب لب‌های زیبا و دل‌نشین تو ما را تحت‌تأثیر قرار داده و فضای این شب برای ما شیرین و خوشایند است، مانند شکر.

برداشت: با صداقت ابوبکر، همه افراد شایسته و قابل اعتماد هستند. اما من کسی را نمی‌شناسم که بتوانم کارهای خوب و بدش را بشمارم و مقایسه کنم.

برداشت: زهد و پارسایی که از تو نشأت می‌گیرد، به اندازه‌ای آسان و بی‌دردسر شده که حالا به مانند تسبیحی در دست است. زندگی و روحی که به سعادت رسیده، حالا با گرانبها بودن خودش نیز ارزش بیشتری پیدا کرده است.

برداشت: جان مانند کبوتر آزاد و سبکبال می‌شود، پس ای بدن! هر چه زودتر تصمیم بگیر و جان را از قید و بند تن رها کن.

برداشت: عشق به موهای تاریک تو باعث شده که آن ماه هم آب شود و از نور چهره‌ات خورشید هم ناله می‌کند.

برداشت: ای دفتر هر که در خود رازی دارد، ای زیبایی بغداد که ما را دلبسته همدان کرده‌ای.