غزل شمارهٔ ۲۳۲۴

برداشت: روزی تو مرا خواهی دید در حالی که در میخانه افتاده‌ام و دستار خود را به نشانه‌ی تسلیم کنار گذاشته‌ام، بی‌میل و بیزار از عبادت و سجاده.

برداشت: من و دوست هم هر دو مستیم و در دستان من زلف زیبای او را دارم. چه خوشا آنکه شاهد خوبی در کنارم است و چه خوب که شراب می‌نوشیم.

برداشت: لبان به قدری دلفریب و جذاب شده‌اند که گویی راه را گم کرده‌اند، همچنان که من نیز تحت تأثیر بوسه‌ها و زیبایی‌های لبان به سر می‌برم. این بوسه‌ها همانند یک راهنما و هدایت‌گر به نظر می‌رسند.

برداشت: این معشوقه جذاب در خواب آرام و دلنشینی است و تمام شب برای لذت و شادی آماده شده است.

برداشت: تمام این شکل‌ها و ظواهر، نوری از وجود او هستند و آن روح مقدس که در پس این ظاهرهاست، از هر گونه پیچیدگی و ظاهری ساده و خالص است.

برداشت: شمس الحق تبریزی توضیحاتی درباره این موضوعات دارد، او همان شاهزاده روحانی و بزرگ است.