غزل شمارهٔ ۲۳۲۳

برداشت: ای دل، تو بگو که من همچون ماهی هستم که در تابه‌ای سرخ می‌شود. آیا او می‌تواند از بین این حرارت و تابه نجات یابد؟

برداشت: ای دل، از درد و غم خود بنال و ناله کن، زیرا من مثل یک دست‌وپای بی‌چهره و ناتوان هستم، همچون آب گرمابه که بی‌هویت و بی‌نیاز از زیبایی است.

برداشت: شبیه زندان شده خانه‌ام و نمی‌توانم بخوابم تا زمانی که او با من همخانه و هم‌تخت نشود.

برداشت: زیبایی تو و عشق من در این شهر زبانزد همه شده است، به طوری که هر نوازنده‌ای با ساز و گوشه‌نشینی‌اش در این باره می‌نوازد.

برداشت: ای کسی که در محبتت غرق شده است، هم صوفی هستید و هم در لباس حقیقت، هم بنده‌ای رنجور و هم صاحب‌نسب و ارادت.