غزل شمارهٔ ۲۳۲۱

برداشت: ای دل، آیا می‌دانی به کجا می‌روی یا نه؟ از خیال و خواسته‌های حقیر و بی‌ارزش خودت دور شو.

برداشت: در مهمانی و محفل، شاهی به اندازه‌ای درخشان و تابناک است که مانند ماهی روشن می‌درخشد. اینجا در دو جهان چنان اثری از او هست که به هیچ‌وجه نمی‌توان یک مکان خاص را فقط به او اختصاص داد.

برداشت: اگر در دوران حکومت سلطانی، کسی به بیهوده‌گویی مشغول شود، جان او چه ارزشی دارد در خدمت محبوب واقعی؟

برداشت: اگر جان بدخواهی در مورد تو سخن بگوید، با او با دقت برخورد کن و اجازه نده که شایعات بیشتر شوند.

برداشت: در یک باغ، یک دانه جابجا می‌شود و داد و ستدی صورت می‌گیرد. پس از آن، کسانی که تحت تأثیر قرار گرفته‌اند، به شوق و شعف می‌گویند: چه دانه خوبی!

برداشت: ملکه‌ای را می‌بینیم که مانند ماه می‌خندد و زیبایی‌اش دو برابر است. خوشا به حال کسانی که بدون زحمت و دردسر از زیبایی او بهره‌مند می‌شوند.

برداشت: شمس الحق تبریزی اشاره به شخصیتی دارد که اگر کسی به او نزدیک شود و از او بهره‌مند گردد، مانند پرنده‌ای می‌شود که در ارتفاعات آسمان نشسته است و برای خود جایی امن و راحت ایجاد می‌کند.