غزل شمارهٔ ۲۳۲۰

برداشت: درختان بی‌برگ شده‌اند و در این روز دیوانگان به‌خاطر زیبایی خوبان به میدان آمده‌اند، در حالی که گل‌ها به سمت خانه‌های خود رفته‌اند.

برداشت: رنگ زرد به چهره باغ آمده و به خاطر دوری از آن زیبایانی که در دل باغ بودن، اینجا تبدیل به قبرستان و زندانی برای زندگی شده است.

برداشت: دختران زیبای ترک به سوی محل سکونتشان به راه افتادند، یکی پس از دیگری، تا از دست دشمنان دور شوند.

برداشت: کی وقت آن می‌رسد که این ترک‌ها از پناهگاه خود بیرون بیایند؟ چون گنجی ارزشمند را ببینند، از این گوشه‌ی ویرانه به سوی آن خواهند آمد.

برداشت: چه زمانی آن مستان به سوی باغ سبز و دل‌نشین خواهند آمد و در حالتی شاداب و گیج، به رقص می‌پردازند؟

برداشت: وقتی انبار خالی می‌شود، پیمانه پر می‌شود. آن عالم مانند انباری است و این عالم مانند پیمانه‌ای است که از آن مایه می‌گیریم.

برداشت: وقتی پیمانه خالی می‌شود، باید به دنبال منبعی جدید بگردی. در جایی که هنوز دانه‌ای خراب نشده است، می‌توان امید به پیدا کردن خوراک تازه داشت.