غزل شمارهٔ ۲۳۱۸

برداشت: ای محبوب زیبا، مستی و زندگی را به من عطا کن، زیرا تو دلبر و معلم من هستی و من تنها یک عاشق هستم که در این عشق به تو غرق شده‌ام.

برداشت: ما در هر مشکل و بلایی که هستیم، گم‌ کرده‌ایم و در این بین، تو که بیچاره‌ای، به دنبال راه حلی هستی.

برداشت: به خاطر داشته باش که در قلب خود مانند سنگ مرمر، چشمه‌های بسیاری به جوش و خروش بیفتد، ای آب روان، تو که از مرمر و خاره‌ها تشکیل شده‌ای.

برداشت: ای سنگ سیاه، تو کمک کرده‌ای به دیده‌ام که از پشت ناامیدی، گلی شکوفا شده است.

برداشت: ای روشنی که از چشمان ما به بیرون می‌تابی و افکار ما را از خون دل شکسته‌مان زنده می‌کنی.