غزل شمارهٔ ۲۳۱۷

برداشت: ای خاکی که زیر پای تو هستم، حتی آسمان‌ها به تو غیرت می‌ورزند. جان من و تو در واقع یکی است و هیچ تفاوتی نداریم.

برداشت: در خانه‌ای زیبا، مجسمه‌ای از یک معشوق چینی را دیدم که به طرز عجیبی، خون آدم‌ها را می‌نوشید و روح آنها را به سمت خود می‌کشاند.

برداشت: در دل شب، به مدت صد ماه احساس یقین کردم و نور یقین را مشاهده کردم، در حالی که شکی در این امید وجود داشت.

برداشت: به ایاز گفتم: ای جوانی که به خوبی در خدمت محمود ظاهر شدی، حالا در کنار شاه چه جایگاهی پیدا کردی؟ آیا حقیقتاً به او تعلق داری یا اینکه فقط به عنوان یک وسیله مورد استفاده قرار گرفته‌ای؟

برداشت: ای سگی که در غار با دوستانت خوابیده‌ای، مانند شیر خدا قوی و نیرومند شده‌ای، در حالی که در اصل تو همان سگ کوچکی بودی.

برداشت: ای ماهی که در آتش در حال سوزی، به سوی دریا برو، زیرا قبل از اینکه جهان شکل بگیرد، تو از آنجا به اینجا آمده‌ای.

برداشت: من از نور وجود تو به هستی برمی‌خیزم، چون تو مانند شمس تبریزی هستی و من از دور تو به دور خود نمی‌چرخم. در واقع، وجود من مانند دریاچه‌ای از نمک است که به خاطر تو زنده می‌شود.