غزل شمارهٔ ۲۳۱۶

برداشت: امروز معشوقه با لبخندش به همه شادی و خنده می‌دهد و این شادی باعث شده که همه در جهان خندان شوند و خنده از حد فراتر رفته است.

برداشت: همواره حسد باعث غم و اندوه بود، اما اکنون از دل حسد، خنده و شادی فوران می‌کند و رشد می‌کند.

برداشت: ای عزیز، به من نگاه کن تا هر دو با هم بخندیم، چرا که این خنده بی‌پایان به کمک ما می‌آید و شادی را در زندگی‌مان افزایش می‌دهد.

برداشت: در این رستاخیز، همه در حال شادی و خندیدن هستند و این خوشحالی به خاطر ارتباط و نزدیکی آنها با همدیگر و با جوهره ابدی زندگی به وجود آمده است.

برداشت: مدت‌هاست که به طور پنهانی می‌خندم و دیگر نمی‌توانم این خنده را پنهان کنم. از این به بعد هر چه در درون دارم، به طور ناخواسته به بیرون خواهد زد.

برداشت: اگر تو به طور پنهانی هم راز و ناموس خود را نگه‌داری، من این را می‌دانم که در هر حلقه موی تو دو صد خنده نهفته است.

برداشت: هر ذره‌ای که به حرکت در می‌آید، بدون خنده نمی‌تواند وجود پیدا کند. پس چه کسی ما را از حالت عدم به وجود می‌آورد؟

برداشت: خنده‌های پدر و مادر در زندگی تو جلوه‌گر شده و هر نوع محبت و رحمت الهی را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: زمانی که دهان انسان می‌خندد، باید به عمق وجود او نگاه کنی، زیرا این خنده که در ظاهر بی‌دندان به نظر می‌رسد، در واقع نشانه‌ای از شادی و سرزندگی در درون اوست.