غزل شمارهٔ ۲۳۱۵

برداشت: دل برای معشوقش دست به دامن شده و در حالی که نگران و دلتنگ است، زبان به سخن آورده و بیان احساساتش را آغاز کرده است.

برداشت: دل به خاطر ناپسندی‌ها و غم‌ها، از او یک وعده گرفته و من از او خواسته‌ام. او هم با مهربانی پاسخ داده است.

برداشت: عشق او به خاطر غیرت و غیرت‌اش گفت که جانم را فدای او کنم. این گفته به جان رفته نشان می‌دهد که جان نیز به خاطر عشق، نعمت بزرگی محسوب می‌شود.

برداشت: پس از آنکه طعم شیرینی را چشیدم و پس از آنکه عهدی را بستم، لشکر غم دوریت بر من ظلم و ستم کرده است.

برداشت: از جدایی تعجبی نیست که اینگونه ظلم و ستم می‌شود؛ چون پرچم عاشقان به هزاران شکل و رنگ دراوج است.

برداشت: ای کسی که با یک جلوه از زیبایی‌ات، این همه موجودات را از حال عدم به وجود آورده‌ای.

برداشت: سپس از وجود تو، هستی شکل گرفته و تمام رویدادها با نور وجود تو روشن شده است.

برداشت: ده چشم شده جان‌ها یعنی که ما اهمیت و عمق احساسات را بهتر می‌بینیم و درک می‌کنیم، مانند نای که به خاطر غم خود ناله می‌کند. بدن‌ها هم چون ویران گشته‌اند و به سمت خمیدگی رفته‌اند، گویی ناامیدی و اندوه بر آنها سایه افکنده است.

برداشت: بسیاری از شادی‌ها را به خاطر تو در دل دارم و به خاطر حسودان، آنها را در ظاهرم به حالت غم نشان می‌دهم.

برداشت: در جستجوی معشوقی به نام شمس الحق تبریزی، آیا کسی هست که تن را به خاطر دل از چشمانش دور کند؟