غزل شمارهٔ ۲۳۱۳

برداشت: ای محبوب من، جان من از وجود تو آگاه شده است و هر لحظه اندیشه تو بر من تأثیر می‌گذارد.

برداشت: هر چیزی که در ذهن تو به آن فکر کنی، بلافاصله همان چیز برای من هم اتفاق می‌افتد.

برداشت: عشق و زیبایی تو چنان مرا مشغول کرده است که نفس‌هایم به شوق تو می‌خیزد، در حالی که نقشه‌های تو در خفا، بازی دیگری را رقم زده است.

برداشت: هر صبح به یاد لبان تو با دل‌خوشی عشق‌ات را آواز می‌زنم و زبانم را شیرین می‌کنم.

برداشت: چهره‌ات مانند ماه زیباست و قامت و کمرت همچون هلال ماه نرم و ملايم است. جان من به خاطر زیبایی‌های تو به قدری تحت تأثیر قرار گرفته که خود را همچون کمری در برابر زیبایی‌ات قرار می‌دهیم.

برداشت: من خود را به شکل کمر درآورده‌ام تا تو به میان بیایی، ای چشمی که به سمت من با نگاه خشمگین زل زده‌ای.

برداشت: به علت خشم و غضب، به قلب من نگاهی انداختی و آن را به هم ریختی، تا جایی که این دل بی‌قرار و آواره از خود بی‌خبر شده است.