غزل شمارهٔ ۲۳۱۲

برداشت: من چهره‌ی معشوق را دیدم که مانند گلی شکفته است، در مکانی آرام و بی‌صدا، به دور از شلوغی‌ها و در فضایی پر از صفا و طراوت.

برداشت: با آن دختر زیبا و بی‌نقص که مست و شاداب است، در حال رقصیدن بودم و دستی به زلف‌های او می‌کشیدم.

برداشت: در بازار هر جا که بروی، شخصی فریبکار وجود دارد که در درونش آتشی شعله‌ور است و آن خون نا آرامی که در دلش است، نشان از درگیری‌ها و مشکلات درونی‌اش دارد.

برداشت: وقتی آن لعل لب‌ها باز شود، شیرینی‌اش چون قند و شکر دل را شاد می‌کند و از آسمان، جواهرات بی‌نظیری نثار می‌شود.

برداشت: دل را می‌رباید و از درون آن آگاه است؛ به گونه‌ای که همه‌ی رازها و ناگفته‌ها را به آرامی از آن بیرون می‌کشد.

برداشت: از زیبایی دختر پری، دل‌های زیادی دچار عشق و آتش شده‌اند و در هر سو، هم به صورت جدا و هم به صورت جمعی، در حال رنج و پریشانی‌اند.

برداشت: نوری که از او می‌تابد، هر چشمی که آن را ببیند، برای همیشه بیدار و هوشیار خواهد شد، حتی اگر در بدن خفته‌ای باشد.

برداشت: این بیت به بیان زیبایی و عظمت چیزی می‌پردازد که از تمامی آسمان‌ها و جهان‌ها فراتر است و در دل و جان آدمی به‌صورت پنهان وجود دارد. این موضوع به قدری شگفت‌انگیز است که فراتر از هر تصوری به نظر می‌رسد.

برداشت: به خاطر یک مشکل بزرگ، من به تبریز رفته‌ام و در پی شمس‌الدین، دل‌دار من، هستم.