غزل شمارهٔ ۲۳۱۰

برداشت: ای کسی که در این جمع حضور نداری، سلام خدا بر تو. تو از همه کسانی که در اینجا هستند، بیشتر در دل ما حاضر و ناظر هستی، پس سلام خدا بر تو.

برداشت: ای نور زیبایی و سرمه هر چشمی، چه منظر زیبایی است از طرف سلام خداوند.

برداشت: ای چهره‌ی معنوی و مظهر رحمت الهی، به مؤمنان و کافران سلام و درود خدا بر تو باد.

برداشت: وقتی که به زیبایی کامل خود می‌رسی و از بالای سکو ظاهر می‌شوی، من، که به تو ارادت دارم، با تمامی احترام و عشق به تو سلام می‌فرستم.

برداشت: ای کسی که غایب هستی اما همیشه حاضر و ناظر بر حال همه هستی، تو دریای بزرگی هستی پر از جواهرات، سلام و درود خدا بر تو باد.

برداشت: ای معشوق بی‌نقص و کامل، تو که روح مرا به وجد می‌آوری و مستی تو در جان و دل من جاری است، درود خدا بر تو.

برداشت: ای خروش و جوشش، تو می‌گذری و شیرینی و شکر زندگی به تو وابسته است، و از هر دو این‌ها، تو بهترین و خوشایندتر هستی که برایم مطلوب است.

برداشت: شمس الحق تبریزی در حالتی از زیبایی و توازن، هم در رنگ سیاه و هم در رنگ زرد طلایی همچون عطر خوشبویی از طرف خداوند حضور دارد.