غزل شمارهٔ ۲۳۰۸

برداشت: خدایا، او کیست آن ماه نورانی که با چهره‌اش آتش را در خیمه و در جایی که اقامت داریم می‌افروزد؟

برداشت: در چانه یوسف، چاهی وجود دارد که تعجبی ندارد؛ زیرا در درون آن چاه، صد یوسف کنعانی نهفته است. این زیبایی و جذابیت درونی قابل توجه است.

برداشت: یوسف چه کار کند وقتی که به چاهی افتاده که چشمان او را به خود جلب کرده و این چاه در میانه راه او قرار دارد؟

برداشت: آن کسی که زیبایی‌اش را از من گرفت، انصاف بده که با او چه باید کرد؟ این آدم کاه‌رباها (مردم ساده‌دل) را هم فریب می‌دهد.

برداشت: مواظب باشید که به خاطر آن نگاه معصوم، زبان‌ها را تحت تأثیر قرار ندهید، چرا که کسی که در خواب و غافل است، از حال همه باخبر نیست.

برداشت: شطرنج اینجا به نوعی نماد بازی زندگی است که بنده یا انسان در آن در حال باختن است. در این بازی، یک پادشاه قدرتمند و بزرگ وجود دارد که در هر دو دنیا، یعنی در عالم وجود و عالم معنوی، سلطنت می‌کند. این پادشاه، به نوعی از بنده خواسته‌ها و نیازمندی‌های خودش را دارد. این تصویر نشان می‌دهد که انسان در مقابل قدرت و اراده الهی و یا مقدس تسلیم است و سرنوشتش در دست آن پادشاه بزرگ قرار دارد.

برداشت: روح زندگی می‌بخشد و به اندازه‌ای جان می‌دهد که در میانهٔ فنا، هم غم و اندوه برپا می‌شود و هم فریاد و ناله به گوش می‌رسد.

برداشت: او مانند جان بهار است، زندگی‌بخش و شاداب. درختان به واسطه او زنده‌اند و جان می‌گیرند. او به مانند آبی است که گویی باردار است و نسل‌های جدیدی ایجاد می‌کند و زندگی را ادامه می‌دهد.

برداشت: هر کسی که شمس تبریزی را ببیند، هم به وسیله نور او متحول می‌شود و هم حقایق را از او می‌شنود.