غزل شمارهٔ ۲۳۰۵

برداشت: کی من با تو باده‌ای در گرو دارم؟ تو که رفته‌ای و من همچنان مانده‌ام. من هم لباس خود را در این باده فدای تو کرده‌ام.

برداشت: من در میخانه غرق شده‌ام و مانند ساغر و کوزه‌ای که در آنجا هستم، بی‌واسطه و بدون پرده با معشوقم در تنش و عشق درگیرم.

برداشت: این دنیا پر از شادی‌ها و لذت‌هاست، اما در عین حال، ظاهری غمگین دارد. خیلی‌ها از خوشی‌ها بهره‌مندند، اما چهره‌ی حقیقی این عالم، غم و اندوه است.

برداشت: دل من به روشنی تو مانند ماه و به خاطر بوی گل تو مانند روغن خوشبوست.

برداشت: تو با گل چه حرف‌های شیرینی زده‌ای که او را خندان کرده‌ای، اما با خار چه ظلم و بی‌رحمی کرده‌ای که پژمرده شده است.

برداشت: تو با یک لبخند می‌توانی من را شاد کنی و با یک اشک هم می‌توانی مرا غمگین کنی. تو واقعا هنرمند بزرگی هستی که در هنر خود، عالی و منحصر به فردی.

برداشت: انسان خردمند به خاطر این که زشتی را می‌بیند، از تو دلخور نمی‌شود. مانند این است که تاریکی در کنار ماه زیبا، و یا خارهایی که در کنار گل‌های خوشبو قرار دارند، ناپسند به نظر می‌آیند.

برداشت: بسیاری از درد و اندوه‌ها از طرف پیامبری به من رسید که می‌گوید: تو در زندگی‌ات از نعمت‌ها بهره‌ بردی و شکرگزاری کردی، اما بگذار یک نفر هم از این نعمت‌ها بهره‌مند شود.

برداشت: فکر مانند دریایی عمیق است و حکمت مانند ماهی‌ای در آن. وقتی که دربارهٔ سخن می‌گوییم، اگر از فکر زنده استفاده کنیم، سخن زنده و پُرمعنا خواهد بود؛ اما اگر تفکر در آن نباشد، سخن به مرگ می‌ماند و بی‌معنا می‌شود.

برداشت: وقتی که دریا ایجاد شود، دیگر فکر و اندیشه جایی برای خود ندارد، زیرا دام دریا برای ماهی‌هاست و تنها آن‌ها هستند که در این دام جای دارند.

برداشت: پس اگر دل را مانند بهشت بدانیم، برخی از گفتارها و سخنان می‌توانند مانند زبان دوزخ باشند. همچنین این افکار همچون جایی میان بهشت و دوزخ هستند که گناه و ناپاکی وجود دارد.