غزل شمارهٔ ۲۳۰۱

برداشت: من شاد و خوشحالم و تو هم خوشحالی، اما غم و اندوهی وجود دارد که دل و سرم را بی‌قرار کرده است. دل به عشق می‌دهم و از زیبایی معشوق لذت می‌برم.

برداشت: در این دنیا، همه مانند دریا هستند و بدن انسان همانند صدفی است که در آن جواهرات وجود دارند. جان انسان هم مانند گوهری است که در وصف آن سخن گفته می‌شود. بنابراین، از همه اینها می‌توان به ارزش و زیبایی واقعی انسان پی برد.

برداشت: صورت مانند چادر، روحی که به چادر بی‌صورت و بدون پیکر رفته است. و از هر آنچه که تجسم یافته، جدا شده است.

برداشت: تو فقط پرده‌ی جسم را دیده‌ای، اما از درون، صدای زخم دل را شنیده‌ای که در حقیقت، چیزی فراتر و عمیق‌تر از این پرده وجود دارد.

برداشت: از چهره تو طلا می‌جوشد و با چهره طلا سخن می‌گوید. حتی با طلا هم غم به سراغ می‌آید و بی‌طلا هم غمی هست. در نهایت، غم اگر با طلا هم باشد، باز هم غم است.