غزل شمارهٔ ۲۲۹۹

برداشت: این بیت به این معناست که افرادی که به حرارت و شوق دلدادگی می‌پردازند، با نگاهی جادوگرانه و سحرآمیز به انسان نزدیک می‌شوند و داستان‌هایی از عشق و دیوانگی را تعریف می‌کنند.

برداشت: تو با چرخش خود آسمان‌ها را به حرکت درمی‌آوری، و چه اهمیتی دارد که گردونه‌ی دنیا در برابر سحرت چه می‌تواند بکند؛ زیرا آنچه آنان درک می‌کنند، چیزی جز زوال و کهنگی نیست.

برداشت: این شعر به این معناست که با یک توبه می‌توان همه گناهان و نادرستی‌های زندگی را پاک کرد. فرد گناهکار، در عین حال خود را در بند خطاهایش می‌بیند و این نشان می‌دهد که اشتباهاتش تا چه حد او را تحت تاثیر قرار داده است. توبه به عنوان راهی برای رهایی از این گناهان معرفی می‌شود.

برداشت: تو در هر گوشه‌ای مانند ایوب هستی و در هر سو به یعقوب شباهت داری، عشق تو باعث شده که درها شکسته شوند و مانند پارچه‌ای از خانه دزدیده شده باشد.

برداشت: با دقت و آرامش به گورستان برو و صدایی به آن باغ بزن. ای مرده‌ی قدیمی، بلند شو و برقص، ای جسمی که به مرور زمان تحلیل رفته‌ای.

برداشت: در آن لحظه، همه چیز به آرامش و سکوت گورستان تبدیل می‌شود، مانند یک شهر شاد و آباد که همه در حال رقص و شادی هستند. سرنوشت همه به نوعی تغییر کرده و به این حالت جدید رسیده است.

برداشت: من به طور بی‌دلیل چیزی را بیان نمی‌کنم و از روی خیال‌پردازی حرف نمی‌زنم، زیرا بارها این موضوع را دیده‌ام و این را از روی نادانی نمی‌گویم.

برداشت: کسی که درباره دیگران می‌گوید که من از آنها دوری کردم و رفتم، باید راستگو باشد. اگر دروغ بگوید، به راحتی می‌توان فهمید که در پشت سرش لکه‌ای از ناپاکی وجود دارد.

برداشت: سکوت کن و بشنو ای گوینده، درد و اندوه معشوق را نسبت به عاشق. چون‌که تا زمانی که خواسته‌ای در کار باشد، جستجوگران برای دستیابی به آن همیشه در تلاش‌اند و درگیر مسائل می‌شوند.