غزل شمارهٔ ۲۲۹۸

برداشت: به چه میهمانی باشکوهی اشاره شده است! مقابل می‌های سلطنتی و پرزرق و برق، چه زیبایی وجود دارد که موجب شادی و سرور می‌شود. چه بردن و دزدی از آن می‌طلبد که پادشاه ترک، آنگونه که شایسته است، می‌آورد.

برداشت: دل من می‌خواهد از آن لب‌های زیبا و دلربا آهن بسازد، چرا که او با لطف و محبت خود، در وسط جمع مستان راهی برای گشایش دل‌ها پیدا می‌کند.

برداشت: هر کسی که به خاطر عشق مجنون شده و دچار حالتی بدون قید و شرط است، نمی‌تواند در شرایط فعلی به آرامش برسد و در این افسون و داستان غرق شده است.

برداشت: زمانی که او موهایش را به زیبایی برافشاند، عاشق می‌داند که دیوانه از شوق و هیجان مانند زنجیری که حرکت می‌کند، به تلاطم در می‌آید.

برداشت: به خاطر عشق به موهای موزون و مجعد او، دل من هم پر از عشق و شور می‌شود، مانند دندانی که در سر شانه قرار دارد.

برداشت: در این لحظه، حال و هوای دوستان تغییر کرده و دل‌هایشان از خوشحالی سرشار است. ای محبوب زیبا، با نگاهی به این خانه وارد شو.

برداشت: اگر ساقی به تو نوشیدنی نداد، چرا در گل و لای افتادی؟ و اگر او مشک را باز نکرد، پس چرا پیمانه پر شد؟

برداشت: خداوندا، در این جنگل چه ایده‌ای گم شده است. بدن کجا مانده است، میان روح و محبوب.

برداشت: ای شمس تبریزی، بیا که تو در جایگاه بلندی مثل سلیمان قرار داری. عشق تو چنان تأثیری دارد که تمامی پرندگان از دام و دانه آزاد شده‌اند.